Projekt ustawy z dnia ..... 2004 r. zmieniająca ustawę o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu

Ustawa z dnia ..... 2004 r. zmieniająca ustawę o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu

 

Art. 1.

 

W ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 53, poz. 548, z 2001 r. Nr 27, poz. 298 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676), wprowadza się następujące zmiany:

 

wart. 1 w ust. 2:

pkt 2 otrzymuje brzmienie:

 

„2)  uposażeniu przysługującym funkcjonariuszowi - należy przez to rozumieć uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym należne funkcjonariuszowi w dniu wyrządzenia szkody, a w przypadku szkody powstałej po rozwiązaniu stosunku służbowego – należne w dniu zwolnienia ze służby,”,

 

po pkt 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu:

 

„3) nienależnym świadczeniu – należy przez to rozumieć uposażenie, świadczenia i inne należności pieniężne przyznane i wypłacone funkcjonariuszowi bez podstawy prawnej lub w zawyżonej wysokości.”;

 

art. 2 otrzymuje brzmienie:

 

„Art. 2.Funkcjonariusz, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków służbowych ze swej winy wyrządził szkodę w mieniu, o którym mowa w art. 1 ust. 1, ponosi odpowiedzialność majątkową w granicach rzeczywistej straty i tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, chociażby wynikająca z niego szkoda powstała po rozwiązaniu stosunku służbowego.”;

 

 w art. 6 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 wbrzmieniu:

„2. Za zgodą organu lub jednostki, o których mowa w art. 1 ust. 1,naprawienie szkody przez funkcjonariusza może nastąpić poprzez przywrócenie stanu poprzedniego, jeżeli nie narusza tointeresu Skarbu Państwa.”;

w art. 7 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 i 3 w brzmieniu:

„2. Przy uwzględnieniu okoliczności wymienionych w ust. 1 wysokość odszkodowania może być także obniżona przez sąd pracy; dotyczy to również przypadku, gdy naprawienie szkody następuje na podstawie ugody sądowej.

3. W razie niewykonania przez funkcjonariusza ugody, o której mowa w ust. 1,podlega ona wykonaniu w trybie przepisów kodeksu postępowania cywilnego, po nadaniu jej klauzuli wykonalności przez sąd pracy.”;

art. 13 otrzymuje brzmienie:

„Art. 13. 1. Organ lub jednostka, o których mowa w art. 1 ust. 1, po stwierdzeniu zaistnienia szkody podejmuje niezwłocznie czynności w celu wyjaśnienia okoliczności i przyczyn jej powstania, ustalenia wysokości szkody oraz osób za nią odpowiedzialnych.

2. W przypadku ustalenia, że szkoda powstała z winy funkcjonariusza,organ lub jednostka, o których mowa w art. 1 ust. 1, mogąw szczególności:

wezwaćfunkcjonariusza do dobrowolnej zapłaty odszkodowania w wyznaczonym terminie lub złożenia w takimterminie pisemnego zobowiązania do jego zapłaty,

zawrzeć z funkcjonariuszem pisemną ugodę, o której mowa wart. 7 ust. 1,

odstąpić od dochodzenia naprawienia szkody wyrządzonej nieumyślnie, w przypadku gdy:

  a) przemawiają za tym względy ekonomiki postępowania,

b) zachodzą szczególne okoliczności dotyczące warunków osobistych, rodzinnych lub materialnych funkcjonariusza odpowiedzialnego za szkodę,

c) w związku z wyrządzoną szkodą funkcjonariusz poniósł odpowiedzialność karną, dyscyplinarną lub za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, a wymierzona kara stanowi wystarczającą dolegliwość.

3.Ustalenie wysokości szkody, dochodzenie roszczeń o odszkodowanie oraz podejmowanie innych czynności i decyzji w tych sprawach należy do właściwości organu lub kierownika jednostki, o których mowa w art. 1 ust. 1.

4. Jeżeli sprawcą szkody jestorgan lub kierownik jednostki, o której mowa w art. 1 ust. 1, uprawnienia, o których mowa w ust. 3, przysługująbezpośredniemu przełożonemu.”;

po art. 13 dodaje się art. 13a w brzmieniu:

„Art. 13a. 1. Należność z tytułu odpowiedzialności za szkodę, stanowiąca odszkodowanie, może być, na wniosek funkcjonariusza będącegosprawcą szkody,umorzona w całości lub części, a jej spłata odroczona lub rozłożona na raty, jeżeli okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 lit. b i c, zaistniały lub zostały ujawnione po ustaleniu tej należności.

 

2. Umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty spłaty należności następuje w drodze umowy zawartej z funkcjonariuszem. Przepisy art. 13 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.”;

 

po rozdziale 4 dodaje się rozdział 4a w brzmieniu:

„Rozdział 4a

 

Zwrot nienależnego świadczenia

 

Art. 15a. 1. Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do dochodzenia od funkcjonariusza zwrotu nienależnego świadczenia, z zastrzeżeniem ust. 2 – 4.

 

2. Obowiązek zwrotu nienależnego świadczenia jest ograniczony do wysokościjednomiesięcznego uposażenia przysługującegofunkcjonariuszowi. Za pozostałą część nadpłaty, odpowiedzialność na zasadach ogólnych ponosząosoby, które ją spowodowały.

 

3.Nienależne świadczenie podlega zwrotowi w pełnej wysokości, jeżeli funkcjonariusz pobrał je wiedząc, że mu ono nie przysługuje lub gdy powinien liczyć się z obowiązkiem jego zwrotu.

 

4. Nienależne świadczenie podlega zwrotowi, chociażby funkcjonariusz je zużył.”.

 

 

Art. 2.

 

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dniaogłoszenia.

 

 

Uzasadnienie

            Ponad 4 – letni okres funkcjonowania ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji,Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, wskazuje na konieczność wprowadzenia do ustawy regulacji prawnych, które z jednej strony łagodziłyby rygoryzm w zakresie egzekwowania odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy, z drugiej zaś poprawiały skuteczność jej egzekwowania w tych przypadkach, w których dysponent mienia dotkniętego szkodą uznał za zasadnedochodzenie odszkodowania od sprawcy szkody. Projekt noweli wypełnia też lukę prawną w zakresie możliwości dochodzenia od funkcjonariusza zwrotu nienależnego świadczenia.

            W aktualnym stanie prawnym, organ bądź jednostka dysponująca mieniem, w razie zawinionego wyrządzenia szkody przez funkcjonariusza nie ma możliwości odstąpienia od dochodzenia odszkodowania, w przypadkach kiedy szczególne okoliczności wyrządzenia szkody, niewielki jej rozmiar bądź niewielki stopień zawinienia sprawcy szkody, przemawiałyby za podjęciem takiej decyzji. Na tle fakultatywnej odpowiedzialności materialnej pracowniczej, gdzie dochodzenie odszkodowania zależy wyłącznie od woli pracodawcy -sytuacja funkcjonariuszy w tym zakresie kształtuje się więc niekorzystnie. Jednocześnie z uwagi na charakter wykonywanych obowiązków ta grupa zawodowa znacznie częściej narażona jest na uboczne skutki swoich działań w postaci szkód w mieniu pracodawcy, których w wielu przypadkach nie da się zakwalifikować jako następstwodziałań w granicach dopuszczalnego ryzyka. Najbardziej obrazowym tego przykładem mogą być szkody komunikacyjne.

W kontekście powyższego, kierownik poszkodowanej jednostki w przypadku kiedypodejmuje decyzję wobec funkcjonariusza, a więc działa jako przełożony służbowy, co do zasady pozbawiony jestpełnej swobody w tym zakresie np. możliwości odstąpienia w szczególnych sytuacjach od egzekwowania majątkowej odpowiedzialności wobec sprawcy zawinionej szkody. Jeśli natomiast sprawcą szkody jest pracownik, tow odniesieniu do tego samego mienia, kierownik jednostki podejmując decyzję jako pracodawca, nie jest tak rygorystycznie ograniczany przezprzepisy prawa pracy. 

            Takie zróżnicowanie nie znajduje racjonalnego uzasadnienia, zwłaszcza jeśli ideą wprowadzenia ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy było maksymalne zbliżenie zasad tej odpowiedzialności do tych jakie dotyczą pracowników.

            W ustawie brak jest normy, która pozwalałaby na umorzenie całości lub części przypisanego już funkcjonariuszowi odszkodowania, w szczególności w sytuacji jego niewypłacalności, jak też z uwagi na trudne warunki rodzinne lub osobiste, które ujawniły się po zakończeniu postępowania w sprawie likwidacji szkody. Powszechnie obowiązujące przepisy w zakresie umarzania i udzielania ulg w spłacie należności przypadających państwowym jednostkom budżetowym, nie przewidują umorzenia należności w oparciu o przesłanki o charakterzesocjalno – bytowym, a nie zawsze odroczenie spłaty odszkodowania bądź rozłożenie płatności na ratyw wystarczającym stopniu uwzględnia słuszny interes strony, którego co do zasady nie należy tracić z pola widzenia. Wreszcie należy zwrócić uwagę, iż odpowiedzialność materialna typu pracowniczego nie spełnia generalnie funkcji kompensacyjnej lecz przede wszystkim prewencyjną i wychowawczą. Stąd zakres jej egzekwowania, także już po orzeczeniu powinien podlegać bardziej elastycznym regułom niż w przypadku odpowiedzialności cywilnej lub administracyjnej.

            Uregulowania wymaga również kwestia poddaniaegzekucji sądowej w trybie Kodeksu postępowania cywilnego ugód pozasądowych, zawieranych z funkcjonariuszami na podstawie art. 7 ustawy. W aktualnym stanie prawnym, w przypadku niewykonania przez funkcjonariusza dobrowolnie ugody, nie ma możliwości przymusowego wyegzekwowania odszkodowania z niej wynikającego. W tym celu konieczne staje sięuruchomienieprocesu sądowego.

Określone w ustawie zasady odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy, nie pozwalają również na skuteczne dochodzenie od funkcjonariusza zwrotu nienależnego świadczenia, w tych przypadkach kiedy pobrania nienależnego świadczenia nie da się zakwalifikować jako szkody wyrządzonej przez pobierającego je funkcjonariusza wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków służbowych. Norma art. 20 ustawyw zakresie spraw nieuregulowanych w ustawie odsyła do odpowiedniego stosowaniaprzepisów kodeksu cywilnego tylkow odniesieniu do odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy za szkody wyrządzone przez nich wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków służbowych. W związku z takim zawężającym odesłaniem, w aktualnym stanie prawnym brak jest jednoznacznej podstawy do wystąpienia wobec funkcjonariusza z roszczeniem z tytułu klasycznego bezpodstawnegowzbogacenia.

            Z formalnego punktu widzenia, wiele wątpliwości budzi również „gradacja” właściwości organów w sprawach zawierania ugód oraz podejmowania innych decyzji dotyczących szkód, w zależności od wysokości szkody, określona w rozporządzeniach wydanych na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy. Pojawiają się one szczególnie na tle ograniczonej odpowiedzialności za szkody wyrządzone z winy nieumyślnej. Niezależnie od wysokości szkody, odszkodowanieod funkcjonariusza nie może przekroczyć kwoty jego trzykrotnego uposażenia i tylko w tym obszarze można zawrzeć ewentualną ugodę w sprawie zmiarkowania odpowiedzialności. Natomiast zaniechaniedochodzenia odszkodowania zapozostałą szkodę przekraczającą ww pułap, bez względu na wielkość tego przekroczenia, nie zależy od woli organu lecz wynika wprost z ustawy. Wobec powyższego brak jest podstaw do wydawania przez organ wyższego rzędujakiejkolwiek decyzji o charakterze deklaratoryjnym, potwierdzającej ten stan rzeczy.Likwidacja szkody w tej części następuje zgodnie z przepisami o rachunkowości, zatem kompetencja w tym zakresie pozostawać winna w gestii kierownika jednostki dysponującej mieniem. Niezależnie od powyższego,obowiązująca właściwość organów nie sprzyja ekonomice postępowań w sprawachdochodzenia odszkodowań, w praktyce rodzi szereg wątpliwości co do trybu i sposobuprzekazywania spraw. Postępowanie w zasadzie w całości prowadzone jest w poszkodowanej jednostce, łącznie z negocjacjami warunków ewentualnej ugody w sprawie odszkodowania. Tylko z uwagi na wysokość szkody, całość sprawy musi być przekazana organowi właściwemu, w celu oceny i zawarcia ugody. Z kolei w przypadku pełnej odpowiedzialności funkcjonariusza za szkodę wyrządzoną z winy umyślnej, w razie odmowy zapłaty odszkodowania przez sprawcę, pozostaje jedynie skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego. Należy zwrócić uwagę, że to przede wszystkim na kierowniku jednostki ciąży odpowiedzialność za właściwą ochronę powierzonego mienia. Taki też tryb postępowania obowiązuje kierowników jednostek organizacyjnych służb mundurowych wobec ich pracowników, będących sprawcami szkód majątkowych, niezależnie od ich wysokości. Okoliczność ta dodatkowo przemawia za ujednoliceniem właściwości organów w powyższych sprawach.

Przedstawione poniżej szczegółowe rozwiązania mają na celu usunięcie ww mankamentów aktualnie obowiązującej ustawy, w części wypełnienie luki prawnej, wreszcie uporządkowanie funkcjonujących rozwiązań:

zmiany w art. 1 w ust. 2 ustawy obejmują:

dostosowanie definicji „uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi” do aktualnego stanu prawnego, w którymz uwagi na wyłączenie funkcjonariuszy z systemuubezpieczeń społecznych, od ich uposażeń nie są już odprowadzane składki na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Dodatkowo definiuje się uposażenie funkcjonariusza stanowiące podstawę ustalenia zakresu jego odpowiedzialności w sytuacji, kiedy szkoda jest następstwem zdarzenia spowodowanego w czasie służby, ale zaistniała /powstała/ już po zwolnieniu ze służby /vide pkt 2/,

w związku z wprowadzeniem nowego rozdziału regulującego kwestie zwrotu nienależnego świadczenia – zdefiniowanie, w sposób zgodny z powszechnie stosowanymi rozwiązaniami, pojęcia „nienależnego świadczenia”;

zmiana art. 2 uwzględnia przypadki, kiedy pomiędzy działaniem lub zaniechaniem funkcjonariusza a ich skutkiem w postaci szkody w mieniu Skarbu Państwa występuje niekiedy znaczna różnica w czasie. Dotyczy to zwłaszcza szkód wyrządzonych w mieniu osoby trzeciej. Zdarza się, iż w międzyczasie funkcjonariusz, który wyrządził szkodę osobie trzeciejodchodzi lub zostaje zwolniony ze służby najczęściej w związku z tym zdarzeniem. Szkoda w majątku Skarbu Państwa powstaje natomiast w momencie wypłaty odszkodowania na rzecz osoby trzeciej. Potwierdza to art. 14 ust. 2 ustawy, od tej chwilibowiemrozpoczyna bieg termin przedawnienia roszczenia wobec funkcjonariusza o naprawienie szkody. Zatem fakt pozostawania sprawcy szkody poza służbą nie może stanowić przeszkody do pociągnięcia go w drodze roszczenia regresowego do odpowiedzialności majątkowejza zawinione skutki swoich nieprawidłowych działań w czasie służby /taką przeszkodę stanowiłby niewątpliwie podniesiony przez sprawcę zarzut upływu terminu przedawnienia/. W konsekwencji nie jest zasadne, aby w takim przypadku były funkcjonariusz ponosił nieograniczoną co do zasady odpowiedzialność na podstawie ogólnych reguł Kodeksu cywilnego lecz odpowiednio na zasadach określonych w ustawie. Z punktu widzenia odpowiedzialności funkcjonariusza istotny jest bowiem fakt, że zdarzenie wywołujące szkodę miało miejsce w czasie kiedy pozostawał on w służbie. Dodane do art. 2 ustawy zastrzeżenie ma na celu wyeliminowanie przypadków stosowania różnych reżimów odpowiedzialności w sytuacji, kiedy przyczyną sprawczą szkody jest zawinione naruszenie obowiązków służbowych;

dodana w art. 6 norma ma na celu stworzenie możliwości naprawienia przez sprawcę szkody poprzez przywrócenie stanu poprzedniego, w szczególności w przypadkach drobnych szkód, jeżeli nie sprzeciwia się temu interes służby;

zmiana w art. 7 ma istotne znaczenie dla poprawyskuteczności w zakresie dochodzenia odszkodowań, uprawnia bowiem do nadania zawartej ugodzie pozasądowej klauzuli wykonalności i egzekwowaniazobowiązań z niej wynikających, bez potrzeby uruchamiania od podstaw procesu sądowego. Dodano również przepis stanowiący dla sądu rozpatrującego sprawę materialno – prawną podstawę do zmiarkowania odszkodowania;

w art. 13 doprecyzowano, iż dopiero po wyjaśnieniu okoliczność i przyczyn wyrządzenia szkody, ustaleniu jej wysokości oraz osób winnych jej powstania, organ lub jednostka dysponująca mieniem ma podstawy do podjęcia czynności w celu egzekwowania odszkodowania. Z aktualnego brzmienia art. 13 ust. 1 wynika, iż wystarczającą okolicznością uzasadniającą wezwanie do zapłaty odszkodowania jest stwierdzenie zaistnienia szkody w ustalonejwysokości. Nowym rozwiązaniem w obrębie art. 13 jest proponowana możliwość odstąpienia od dochodzenia naprawienia szkody. Określono również bezpośrednio w ustawie właściwość w zakresie załatwiania spraw dotyczących majątkowej odpowiedzialności funkcjonariuszy, wskazując na organ lub kierownika jednostki dysponujących mieniem, w którym wyrządzono szkodę orazorgan właściwy w sprawie ustalenia i dochodzenia odpowiedzialności za szkodę w mieniu jednostki, wyrządzoną przez kierownika tej jednostki;

dodany art. 13a stwarzamożliwość umorzenia należności z tytułu niespłaconego odszkodowania w szczególnych przypadkach uzasadnionych względami osobistymi, rodzinnymi jak i materialnymi sprawcy szkody. Konsekwentnie przyjęto zasadę, iż właściwość w tym zakresie posiada organ lub kierownik jednostki, w dyspozycji których pozostaje mienie dotknięte szkodą. Umorzenie jak również udzielenie ulg w spłacie należności następuje w trybie umowy, do której na mocy art. 20 ustawy zastosowanie będą miały stosowne przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące zwolnienia z długu.

dodany przepis art. 15aokreślaszczególne zasady zwrotu nienależnego świadczenia. W przypadku pobrania nienależnego świadczenia w dobrej wierze, funkcjonariusz byłby zobowiązany do zwrotu świadczenia jedynie do wysokości nie przekraczającej jednomiesięcznego uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi w dniu wyrządzenia szkody /w tym przypadku w dniu powstania nadpłaty/, przy czym nie wyklucza się możliwości zastosowania przewidzianych w ustawie instrumentów łagodzenia odpowiedzialności majątkowej. Natomiast w razie uzyskania nienależnego świadczenia w złej wierze, funkcjonariusz byłby zobowiązany do zwrotu całości nienależnego świadczenia.

 

Ocena skutków regulacji

1. Przepisy projektowanej ustawy obejmują funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu oraz ściśle określone organy i jednostki organizacyjne podległe lub nadzorowane przez ministrów właściwych do spraw wewnętrznych, sprawiedliwości, Szefa ABW oraz Szefa AW, dysponujące powierzonym im mieniem Skarbu Państwa. Projekt ma na celu poszerzenie katalogu rozwiązań możliwych do zastosowania w zakresie majątkowej odpowiedzialności funkcjonariuszy, ułatwiających jednocześnie podjęcie racjonalnej decyzji przez organy uprawnione do egzekwowania tej odpowiedzialności. Zamiarem projektodawcy jest również zapewnienie lepszej skuteczności egzekwowania odpowiedzialności za szkodę, gdy brak jest podstaw do jej ograniczenia lub zaniechania, wprowadzenie podstaw dla dochodzenia od funkcjonariusza nienależnego świadczeniaorazuproszczenie procedury w zakresie likwidacji szkód.

2. Projekt ustawy poddany był konsultacjom społecznym poprzez zasięgnięcie opinii przedstawicieli związków zawodowych. Zarząd Główny Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantówpostulował ograniczenie obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia do wysokości 50% nadpłaty, nie więcej jednak niż do wysokości jednomiesięcznego uposażenia funkcjonariusza oraz skreślenie w art. 15a ust. 3 i 4. Propozycji tych nie uwzględniono. Obowiązek zwrotu nienależnego świadczenia, w ramach jednomiesięcznego uposażenia funkcjonariusza, jest wystarczająco zmiarkowany. W przypadku znacznej nadpłaty na rzecz funkcjonariusza, przekraczającej kwotę jednomiesięcznego uposażenia, zapis wskazujący, iż zwrotowi podlega tylko 50% nadpłaty nie wywoła de facto żadnych skutków. W przypadku drobnych nadpłat, a te najczęściej mają miejsce, obowiązek ich zwrotu nie powinien stanowić nadmiernej dolegliwości dla funkcjonariusza. Bieżące ich zużycie uniemożliwiałoby praktycznie dochodzenie zwrotu, stąd zapis art. 15a ust. 4 jest uzasadniony. Wynikające z propozycji NSZZ Policjantów ograniczenie obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia, w sytuacji kiedy funkcjonariusz pobrał je wiedząc, że mu nie przysługuje albo kiedy pobierając je powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu, wydaje się trudne do pogodzenia zwłaszcza zzasadami etyki zawodowej. Nawet jeśli do nadpłaty dochodzi wskutek błędu po stronie organu /jednostki/, to z uwagi na „złą wiarę” pobierającego nienależne świadczenie nie powinno się przenosić obowiązku jego zwrotu na osobę która spowodowała nadpłatę.

            Podkreślenia przy tym wymaga, iż w opisanych wyżej przypadkach nie jest wykluczona możliwość odstąpienia, w szczególnych okolicznościach, od dochodzenia spłaty lub udzielenia ulg w spłacie nienależnego świadczenia, co wynika z zapisu projektowanego art. 15a ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 iart. 13a.

3. Wejście w życie projektowanej ustawy nie spowoduje wzrostu wydatków z budżetu państwa i z budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

4.Przedmiotowy projekt nie wywoła skutków społecznych, w szczególności mających wpływ na rynek pracy, konkurencyjność wewnętrzną i zewnętrzną gospodarki oraz sytuację i rozwój regionalny, gdyż dotyczy mienia państwowego wykorzystywanego przez służby mundurowe w celu realizacji zadań związanych w szczególności z zapewnieniem bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania porządku publicznego.

5. Przedmiot regulacji pozostaje poza zasięgiem prawa Unii Europejskiej.

Metryczka

Data publikacji 29.11.2004
Podmiot udostępniający informację:
Osoba wytwarzająca/odpowiadająca za informację:
Osoba udostępniająca informację:
Sebastian Górkiewicz
do góry