projekt ustawy o ochronie osób i mienia - 2004 - Biuletyn Informacji Publicznej MSWiA

Biuletyn Informacji Publicznej

projekt ustawy o ochronie osób i mienia

Ustawa z dnia .................................... 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie osób i mienia

 

Art. 1.W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 7401)) wprowadza się następujące zmiany:

 

1) w art. 1:

a) pkt 3 otrzymuje brzmienie:

 „3) zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia”,

b) pkt 6 otrzymuje brzmienie:

 „6) zasady ochrony transportowanej broni, amunicji i materiałów wybuchowych.”;

 

2) w art. 2:

a)     pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) kierownik jednostki – osobę, która bezpośrednio zarządza obszarami, obiektami lub urządzeniami podlegającymi obowiązkowej ochronie oraz obszarami, obiektami i urządzeniami chronionymi przez specjalistyczne formacje ochronne,”,

b)     pkt 3a otrzymuje brzmienie:

„3a) transport podlegający obowiązkowej ochronie – transport wartości pieniężnych, broni, amunicji i materiałów wybuchowych,”,

c)     po pkt 3a dodaje się pkt 3b w brzmieniu:

„3b) granica chronionego obszaru i obiektu – linię, ustaloną przez osobę zarządzającą obszarem lub obiektem, wyznaczającą chroniony obszar, obiekt lub ich część, powstałą przez oznakowanie informujące o objęciu tego obszaru, obiektu lub ich części ochroną, ”,

d)     pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie:

„5) ochrona mienia – działania zapobiegające przestępstwom i wykroczeniom przeciwko mieniu, a także przeciwdziałające powstawaniu szkody wynikającej z tych zdarzeń oraz polegające na niedopuszczeniu do wstępu i przebywania osób nieuprawnionych na terenie chronionych obszarów, obiektów i urządzeń,

6) pracownik ochrony – osobę posiadającą licencję pracownika ochrony fizycznej lub licencję pracownika zabezpieczenia technicznego i wykonującą zadania ochrony w ramach wewnętrznej służby ochrony albo na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, a także osobę wykonującą zadania ochrony w zakresie nie wymagającym licencji na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia,”;

 

3) w art. 3 w pkt 1 lit. c otrzymuje brzmienie:

„c) polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych, materiałów zawierających informacje niejawne oraz innych przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych,”;

 

4) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Ustawa nie narusza przepisów dotyczących ochrony obszarów, obiektów i urządzeń jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez:

1)     Ministra Obrony Narodowej,

2)     ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

3)     Ministra Sprawiedliwości,

4)     ministra właściwego do spraw zagranicznych,

5)     Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

6)     Szefa Agencji Wywiadu,

a także przepisów dotyczących ochrony transportu broni, amunicji i materiałów wybuchowych, wykonywanego przez te jednostki.”;

 

5)     w art. 5:

a)     w ust. 2 w pkt 4 lit. c otrzymuje brzmienie:

„c) obiekty i obszary posiadające szczególną wartość kulturową oraz muzea i inne obiekty, w których zgromadzone są dobra kultury,”,

b)     ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Szczegółowe wykazy obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 2, sporządzają: Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, ministrowie, kierownicy urzędów centralnych i wojewodowie w stosunku do podległych lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych. Umieszczenie w wykazie lub wykreślenie z wykazu określonego obszaru, obiektu lub urządzenia następuje w drodze decyzji administracyjnej.”,

c)     ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:

„5. Wojewodowie prowadzą ewidencję obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie, znajdujących się na terenie województwa.

6. Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może umieścić w ewidencji, o której mowa w ust. 5, lub wykreślić z tej ewidencji, znajdujące się na terenie województwa obszary, obiekty i urządzenia innych podmiotów niż określone w ust. 3, na wniosek tych podmiotów lub z urzędu.”,

d) po ust. 6 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:

„7. Wojewoda każdorazowo powiadamia właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji oraz kierownika jednostki o umieszczeniu obszaru, obiektu lub urządzenia w ewidencji oraz o wykreśleniu go z ewidencji, o której mowa w ust. 5.”;

 

6) art. 6 otrzymuje brzmienie:

„Art. 6.1. Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji oraz zainteresowani ministrowie lub kierownicy urzędów centralnych, mogą wprowadzić dla jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych regulaminy ogólnych warunków wykonywania ochrony obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w art. 5 ust. 1, oraz transportów podlegających obowiązkowej ochronie.

2. Regulamin ogólnych warunków wykonywania ochrony obszarów, obiektów, urządzeń i transportów podlegających obowiązkowej ochronie wprowadza się po zatwierdzeniu jego projektu przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3. Regulamin, o którym mowa w ust. 1, powinien określać w szczególności:

1)     formę realizacji ochrony obszarów, obiektów, urządzeń i transportów,

2)     rodzaj specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych wyznaczonych do ochrony,

3)     strukturę organizacyjną i szczegółowy zakres działania specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych,

4)     zasady organizacji ochrony obszarów, obiektów, urządzeń i transportów,

5)     rodzaj uzbrojenia i wyposażenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych,

6)     zasady stosowania zabezpieczeń technicznych,

7)     rodzaje dokumentów dotyczących wykonywania ochrony,

8)     zasady wykonywania przez kierownika jednostki kontroli funkcjonowania ochrony.”;

 

7) po art. 6 dodaje się art. 6a i 6b w brzmieniu:

„Art. 6a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania i wymagania, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych, w szczególności:

1)     wymagania w zakresie ochrony wartości pieniężnych przechowywanych w chronionych obiektach i w czasie ich transportowania,

2)     rodzaje zabezpieczenia technicznego stosowanego w ochronie transportowanych wartości pieniężnych,

3)     warunki techniczne pojazdów przeznaczonych do transportowania wartości pieniężnych i sposób potwierdzania spełniania tych warunków,

4)     wyposażenie konwojenta,

5)     warunki i sposób wykonywania konwoju w zależności od rodzaju lub wartości transportowanych wartości pieniężnych,

6)     zasady wzmacniania przez Policję transportów wartości pieniężnych oraz monitorowania sygnałów alarmowych z obiektów, w których przechowywane są wartości pieniężne,

7)     wzór i tryb wydawania przez Komendanta Głównego Policji przepustek umożliwiających zwolnienie pojazdów wykonujących transport wartości pieniężnych z kontroli drogowej

- uwzględniając konieczność zapewnienia należytego poziomu bezpieczeństwa chronionych wartości pieniężnych.

 

Art. 6b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania i wymagania, jakim powinien odpowiadać transport broni, amunicji i materiałów wybuchowych, w tym rodzaje zabezpieczenia technicznego stosowanego w ochronie transportowanej broni, amunicji i materiałów wybuchowych oraz wykorzystywanych środków transportu, wyposażenie konwojenta oraz warunki i sposób wykonywania konwoju, uwzględniając rodzaje i ilości transportowanej broni, amunicji i materiałów wybuchowych.”;

 

8) art. 7 otrzymuje brzmienie:

  „Art. 7. 1. Podstawą ochrony obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w art. 5 ust. 1, jest plan ochrony uzgodniony z właściwym terytorialnie komendantem wojewódzkim Policji.

  2. Kierownik jednostki, w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się decyzji o umieszczeniu obszaru, obiektu lub urządzenia w wykazie lub ewidencji, o których mowa odpowiednio w art. 5 ust. 3 lub ust. 5, przedkłada plan ochrony do uzgodnienia właściwemu terytorialnie komendantowi wojewódzkiemu Policji.

      3. Plan ochrony powinien:

1)     uwzględniać charakter produkcji lub rodzaj działalności jednostki,

2)     zawierać analizę stanu potencjalnych zagrożeń i aktualnego stanu bezpieczeństwa jednostki,

3)     podawać ocenę aktualnego stanu ochrony jednostki,

4)     zawierać dane dotyczące specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, a w tym:

a)     stan etatowy,

b)     rodzaj oraz ilość uzbrojenia i wyposażenia,

c)     sposób zabezpieczenia broni i amunicji,

5)     zawierać dane dotyczące rodzaju zabezpieczeń technicznych,

6)     zawierać zasady organizacji i wykonywania ochrony jednostki.

  4. Komendant wojewódzki Policji przy uzgadnianiu planu ochrony bierze pod uwagę potencjalny stan zagrożenia jednostki oraz wymagania określone w obowiązujących przepisach prawa.

      5. Odmowa oraz cofniecie uzgodnienia planu ochrony następuje w drodze decyzji administracyjnej.

  6. Kierownik jednostki jest obowiązany zapewnić organizację ochrony w jednostce w terminie trzech miesięcy od dnia uzgodnienia planu.

      7. Zmiana w organizacji ochrony jednostki wymaga uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1.

      8. Komendant wojewódzki Policji może cofnąć uzgodnienie planu ochrony w przypadku, gdy organizacja ochrony i zabezpieczenie techniczne obszaru, obiektu lub urządzenia nie odpowiada aktualnym zagrożeniom jednostki.”;

 

9)     w art. 8 uchyla się ust. 2;

 

10) w art. 10:

a)     po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

  „2a. Kierownik jednostki, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany utworzyć wewnętrzne służby ochrony w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.”,

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

  „3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tworzenia wewnętrznych służb ochrony, działających na terenach jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych.”;

 

11) w art. 11:

a)     w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

   „Zezwolenie na utworzenie wewnętrznej służby ochrony nie może być wydane, jeżeli:”,

b) uchyla się ust. 3;

 

12) art. 13 otrzymuje brzmienie:

„Art. 13. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb ochrony:

1)     sposób oraz tryb ich tworzenia, uwzględniając osoby uprawnione do składania wniosków o utworzenie wewnętrznych służb ochrony, terminy składania tych wniosków, postępowanie w sprawie tworzenia służb oraz dokumentację w zakresie tego postępowania,

2)     strukturę organizacyjną, zakres działania i sposób prowadzenia dokumentacji opisującej organizację i przebieg ochrony, uwzględniając jednostki organizacyjne i stanowiska służbowe wewnętrznych służb ochrony, zakres działania tych jednostek i osób zajmujących stanowiska służbowe oraz rodzaje dokumentów sporządzanych w toku realizacji zadań,

3)     uzbrojenie i wyposażenie, uwzględniając liczbę egzemplarzy broni palnej bojowej i środków przymusu bezpośredniego, w które może być wyposażona jednostka organizacyjna lub pracownik wewnętrznej służby ochrony oraz rodzaje i liczbę pozostałego wyposażenia tych służb;

4)     wzory umundurowania i odznak służbowych, a także elementy składające się na nazwę służby.

2.     Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa obszarów, obiektów i urządzeń, znajdującego się w nich mienia, a także bezpieczeństwa osób przebywających w ich granicach.”;

 

13) art. 14 otrzymuje brzmienie:

„Art. 14. Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych mogą określić, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb ochrony działających na terenach podległych lub nadzorowanych przez nich jednostek organizacyjnych:

1)     warunki i tryb tworzenia tych służb, uwzględniając osoby uprawnione do składania wniosków o utworzenie wewnętrznych służb ochrony oraz osoby uprawnione do tworzenia tych służb,

2)     strukturę organizacyjną i zakres działania tych służb oraz sposób prowadzenia dokumentacji ochronnej,

3)     uzbrojenie i wyposażenie tych służb, uwzględniając należność broni palnej bojowej i amunicji oraz środków przymusu bezpośredniego i innego wyposażenia w zależności od kategorii obiektu,

4)     umundurowanie i odznaki służbowe, uwzględniając rodzaje umundurowania i odznak służbowych oraz zestaw należności umundurowania.”;

 

14) tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie:

„Rozdział 4

Zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz kontrola tej działalności”;

 

15) w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

 „2. Koncesji nie wymaga działalność gospodarcza, w zakresie której wykonywane są usługi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, polegające na przechowywaniu rzeczy na zasadzie depozytu oraz działalność gospodarcza w zakresie, o którym mowa w art. 3 pkt 2, jeżeli nie dotyczy ochrony obszarów, obiektów i urządzeń umieszczonych w ewidencji, o której mowa w art. 5 ust. 5 lub transportów podlegających obowiązkowej ochronie.”;

 

16) art. 16 i 17 otrzymują brzmienie:

„Art. 16. 1. Organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany, ograniczenia jej zakresu oraz cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, w drodze decyzji administracyjnej, jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

2. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych zasięga opinii właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji.

3. Przed wydaniem decyzji o cofnięciu koncesji minister właściwy do spraw wewnętrznych może zasięgnąć opinii organizacji pracodawców i przedsiębiorców o przedsiębiorcy będącym członkiem takiej organizacji.

4. Opinii, o której mowa w ust. 2, nie zasięga się w przypadku wydawania decyzji zmieniającej albo cofającej koncesję z przyczyn określonych w art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych informuje właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji o wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1.

 

Art. 17. 1. Koncesję wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, jeżeli licencję drugiego stopnia, o której mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 29 ust. 1, posiada ten przedsiębiorca lub co najmniej jedna osoba uprawniona albo wchodząca w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy lub pełnomocnik, ustanowiony w celu kierowania działalnością określoną w koncesji; przez osobę uprawnioną do reprezentowania przedsiębiorcy rozumie się także prokurenta.

2. Koncesję wydaje się, jeżeli:

1)przedsiębiorca będący osobą fizyczną, osoba stanowiąca lub wchodząca w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy, prokurent oraz wspólnik spółki cywilnej, jawnej i komandytowej nie byli karani za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe,

2)przedsiębiorca nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego.

3.     Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać:

1)     firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu lub adresu zamieszkania,

2)     numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP),

3)     określenie zakresu i form działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona koncesja,

4)     określenie czasu na jaki ma być udzielona koncesja,

5)     określenie obszaru świadczenia usług objętych koncesją,

6)     planowaną datę rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją,

7)     siedziby i adresy oddziałów (filii) mających wykonywać działalność gospodarczą objętą koncesją,

8)     adresy miejsc, w których będzie przechowywana dokumentacja, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy,

9)     dane przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, osób uprawnionych lub wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy oraz pełnomocnika, ustanowionego w celu kierowania działalnością określoną w koncesji, zawierające: imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego niż Rzeczypospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – serię i numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, oraz adresy zameldowania tych osób na pobyt stały i czasowy, a także informację o posiadaniu licencji drugiego stopnia.

      4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:

1)     aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców lub zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej,

2)     poświadczoną kopię dokumentu stwierdzającego posiadanie licencji drugiego stopnia osoby, o której mowa w ust. 1,

3)     zaświadczenie o nie wpisaniu przedsiębiorcy do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego oraz o niekaralności osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku składanego do organu koncesyjnego przez przedsiębiorcę ubiegającego się o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, z uwzględnieniem danych zawartych w art. 17 ust. 3.”;

 

17) w art. 18:

  a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Koncesja zawiera:

1)     firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu lub adresu zamieszkania,

2)     numer w rejestrze przedsiębiorców lub w ewidencji działalności gospodarczej oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP),

3)     imię i nazwisko przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, osoby uprawnionej albo wchodzącej w skład organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy, a także pełnomocnika, w przypadku jego ustanowienia do kierowania działalnością objętą koncesją, ze wskazaniem osoby lub osób posiadających licencję pracownika ochrony drugiego stopnia i określeniem zakresu oraz numeru licencji,

4)     określenie zakresu i form działalności, na które jest udzielona oraz datę rozpoczęcia działalności,

5)     czas na jaki została udzielona,

6)     określenie obszaru, na którym świadczone mogą być usługi.”,

 b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

   „3. Przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi koncesyjnemu zmiany danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 5 oraz w art. 17 ust. 3 pkt 7-9.”;

 

18) art. 19 otrzymuje brzmienie:

„Art. 19. 1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia jest obowiązany:

1)     powiadomić organ koncesyjny o podjęciu i trwałym zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej,

2)     prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą zatrudnionych pracowników oraz zawieranych i realizowanych umów,

3)     przedstawić dokumentację, o której mowa w pkt 2, na żądanie organu upoważnionego do kontroli,

4)     zachowywać formę pisemną umów w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej,

5)     nie dopuścić, aby przerwa w spełnianiu warunku, o którym mowa w art. 17 ust. 1, była dłuższa niż 14 dni,

6)     rozpocząć wykonywanie działalności gospodarczej w wyznaczonym terminie, a w przypadku nierozpoczęcia wykonywania działalności, niezwłocznie zwrócić koncesję organowi koncesyjnemu.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, oraz czas jej przechowywania, uwzględniając dane jakie powinny zawierać poszczególne rodzaje dokumentacji.”;

 

19) w art. 20 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) oznaczyć pracowników ochrony w sposób jednolity, umożliwiający ich identyfikację oraz identyfikację podmiotu zatrudniającego, chyba że identyfikacja uniemożliwiałaby wykonywanie zadań ochrony, a fakt ten został odnotowany w dokumentacji dotyczącej realizowanych umów,”;

 

20) art. 23 otrzymuje brzmienie:

„Art. 23. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych jest uprawniony do kontroli wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.

2. Organ, o którym mowa w ust. 1, może upoważnić Komendanta Głównego Policji lub komendantów wojewódzkich Policji do przeprowadzania kontroli wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.”;

 

21) w art. 25 po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. Pracownikiem ochrony wykonującym zadania ochrony w zakresie nie wymagającym licencji nie może być osoba karana za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz niespełniająca warunku, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 4.”;

   

22) w art. 26:

a) w ust. 1:

   - pkt 2 otrzymuje brzmienie:

    „2) pracowników ochrony konwojujących wartości pieniężne, materiały zawierające informacje niejawne oraz inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne,”,

-        pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie:

„5) pracowników ochrony mających prawo do czynności określonych w art. 36 ust. 1 pkt 4, 6 i 7,

      6) pracowników ochrony wykonujących czynności na obszarach, w obiektach i na urządzeniach podlegających obowiązkowej ochronie oraz poza nimi jeżeli czynności te dotyczą tych obszarów, obiektów i urządzeń”,

    -  po pkt 6 dodaje się pkt 7 w brzmieniu:

     „7) pracowników ochrony wykonujących zadania w obiektach użyteczności publicznej w czasie ogólnej dostępności tych obiektów.”,

b)     w ust. 2:

- uchyla się pkt 3,

- pkt 5 otrzymuje brzmienie:

  „5) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne lub  umyślne przestępstwo skarbowe.”,

- uchyla się pkt 6,

c)     w ust. 3:

- pkt 1 otrzymuje brzmienie:

  „1) posiada pozytywną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania, a w przypadku obywatela innego niż Rzeczypospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji w państwie członkowskim Unii Europejskiej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania,”,

- pkt 3 otrzymuje brzmienie:

  „3) legitymuje się:

a)     wykształceniem co najmniej podstawowym i zdała egzamin na licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia lub uzyskała w trybie odrębnych przepisów decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, albo

b)     tytułem zawodowym technika ochrony fizycznej osób i mienia lub dyplomem szkoły wyższej w zakresie ochrony fizycznej osób i mienia.”;

 

23) art. 27 otrzymuje brzmienie:

   „ Art. 27.1. Licencja pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia uprawnia do:

1)     opracowywania planów ochrony w zakresie bezpośredniej ochrony fizycznej obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie oraz innych obszarów, obiektów i urządzeń chronionych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne,

2)     organizowania i kierowania zespołami pracowników ochrony fizycznej.

   2. O wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia może ubiegać się osoba, która spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5.”,

   3. Licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydaje się osobie, która:

1) spełnia warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1,

2) legitymuje się:

a)     co najmniej wykształceniem średnim i zdała egzamin na licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia lub uzyskała w trybie odrębnych przepisów decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony fizycznej z licencją drugiego stopnia, albo

b)      tytułem zawodowym technika ochrony fizycznej osób i mienia lub dyplomem szkoły wyższej w zakresie ochrony fizycznej osób i mienia.”;

 

24) po art. 27 dodaje się art. 27a w brzmieniu:

„Art. 27a. Egzamin na licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia organizuje właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o licencję komendant wojewódzki Policji, a w przypadku osoby nie posiadającej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komendant Stołeczny Policji.”;

 

25) w art. 28:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

  „1. Licencja pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia uprawnia do wykonywania czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2.”,

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

  „3. Licencję pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia wydaje się osobie, która:

1) spełnia warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1,

2) posiada:

a)     wykształcenie co najmniej zasadnicze zawodowe i ukończyła kurs pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia lub uzyskała w trybie odrębnych przepisów decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika zabezpieczenia technicznego z licencją pierwszego stopnia, albo

b)     wykształcenie zasadnicze zawodowe o specjalności informatycznej, elektronicznej, elektrycznej, łączności, telekomunikacyjnej, mechanicznej lub mechatronicznej albo stopień specjalizacji zawodowej przyznawany na podstawie odrębnych przepisów.”;

 

26) w art. 29:

a)     ust. 1 otrzymuje brzmienie:

   „1. Licencja pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia uprawnia do wykonywania czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2 oraz do:

   1) opracowywania planów ochrony w zakresie zabezpieczenia technicznego obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie oraz innych obszarów, obiektów i urządzeń chronionych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne,

      2) organizowania i kierowania zespołami pracowników zabezpieczenia technicznego.”,

b)     ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia wydaje się osobie, która:

1) spełnia warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1,

2) posiada:

a)     co najmniej wykształcenie średnie, 2-letni staż pracy w zakresie zabezpieczenia technicznego i ukończyła kurs pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia lub uzyskała w trybie odrębnych przepisów decyzje w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony zabezpieczenia technicznego z licencją drugiego stopnia, albo,

b)     tytuł zawodowy technika w jednej ze specjalności: informatycznej, elektronicznej, elektrycznej, łączności, telekomunikacyjnej, mechanicznej lub mechatronicznej albo stopień specjalizacji zawodowej przyznawany na podstawie odrębnych przepisów.”;

 

27) art. 30 otrzymuje brzmienie:

„Art. 30. 1. Licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji, a w przypadku osoby nie posiadającej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komendant Stołeczny Policji.

2. Licencje wydaje się na czas nieokreślony.

3. Osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia jest obowiązana raz na trzy lata lub, gdy w orzeczeniu lekarskim wskazano krótszy termin następnego badania, do dnia upływu tego terminu, poddawać się badaniom i przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenie lekarskie, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2.

4. Za wydanie licencji pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i tryb wnoszenia opłaty za wydanie licencji pracownika ochrony, w tym miejsce i czas wnoszenia opłaty, uwzględniając relację nie przekraczającą ź wysokości tej opłaty w stosunku do wysokości opłaty skarbowej za koncesję na usługi w zakresie ochrony osób i mienia.

6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:

1)     wzór i tryb wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego, uwzględniając wymiary, barwę i elementy graficzne wzoru licencji, a także wzór wniosku o wydanie licencji,

2)     tryb i częstotliwość wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony, uwzględniając konieczność wydawania opinii w razie wystąpienia okoliczności uzasadniających zmianę opinii stanowiącej podstawę wydania licencji”;

 

28) w art. 31:

    a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

   „1. Komendant wojewódzki Policji odmawia wydania licencji, jeżeli osoba

      nie spełnia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 2 i 3, art. 28 ust. 2 i 3, art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 4.”,

    b) po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

            „3. Komendant wojewódzki Policji, w przypadku cofnięcia licencji, zatrzymuje dokument stwierdzający dotychczasowe posiadanie licencji.”;

 

29) art. 33 otrzymuje brzmienie:

„Art. 33. 1. Za egzamin na licencję pracownika ochrony fizycznej od osoby składającej egzamin pobiera się opłatę w wysokości zapewniającej pokrycie kosztów egzaminu, stanowiącą dochód budżetu państwa.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb wnoszenia opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz sposób ustalania jej wysokości, uwzględniając w szczególności termin jej wnoszenia oraz kalkulację kosztów egzaminów obejmującą koszty organizacyjno-techniczne tych egzaminów oraz wynagrodzenia egzaminatorów.”;

 

30) po art. 33 dodaje się art. 33a i 33b w brzmieniu:

      „Art. 33a. Członkowie komisji przeprowadzającej egzaminy, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz art. 27 ust. 3 pkt 2 lit. a, za udział w jej pracach otrzymują wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 50% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z ostatniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

     

      Art. 33b. 1. Komendant Główny Policji prowadzi rejestr zawierający:

1)     dane osobowe osób:

a)     posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej,

b)     posiadających licencję pracownika zabezpieczenia technicznego,

c)     ubiegających się o licencje pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego,

2)     informacje o decyzjach i postanowieniach wydanych w postępowaniu w sprawie licencji licencji pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego.

   2. Dane osobowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1)     imię i nazwisko,

2)     imię ojca i imię matki,

3)     datę i miejsce urodzenia,

4)     adres zamieszkania,

5)     numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności.

3. Komendant Główny Policji upowszechnia w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej Komendy Głównej Policji, wykaz osób posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego.

4.     Wykaz, o którym mowa w ust. 3, zawiera:

1)     imię i nazwisko,

2)     rodzaj licencji,

3)     numer licencji.”;

 

31) art. 34 i 35 otrzymują brzmienie:

„Art. 34. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia:

1)     zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba, ubiegająca się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oraz zakres i częstotliwość badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba posiadająca taką licencję,

2)     warunki i tryb:

a)     rozpatrywania odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

b)     kontroli wykonywania badań lekarskich i psychologicznych, dokumentowania tych badań oraz wydawania orzeczeń lekarskich,

3)     sposób prowadzenia ewidencji lekarzy oraz psychologów uprawnionych do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2,

4)     sposób prowadzenia, udostępniania i przechowywania dokumentacji medycznej związanej z badaniami lekarskimi i psychologicznymi oraz wzory stosowanych dokumentów,

5)     maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne.

-      uwzględniając potrzebę zapewnienia, aby czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1, były wykonywane przez osoby posiadające odpowiedni stan zdrowia.

2. Opłaty za badania lekarskie i psychologiczne, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, ponosi osoba poddana badaniu, a w odniesieniu do pracowników, pracodawca zatrudniający tę osobę.

3. Badania, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, w stosunku do pracowników przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę, a orzeczenie lekarskie wydane na ich podstawie traktuje się jako orzeczenie, o którym mowa w art. 229 § 4 Kodeksu pracy.

 

Art. 35. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres obowiązujących tematów egzaminów, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz w art. 27 ust. 3 pkt 2 lit. a, a także skład komisji egzaminacyjnej i sposób przeprowadzania egzaminów.

2. Wydając przepisy, o których mowa w ust. 1, należy uwzględnić różnice wymagań wynikające ze stopnia licencji, a także dążyć do zapewnienia znajomości odpowiednich przepisów prawa, psychologii, zasad udzielania pomocy przedmedycznej, zasad organizacji i wykonywania ochrony, zasad użycia broni palnej bojowej i środków przymusu bezpośredniego, zasad samoobrony i technik interwencyjnych, a także innych umiejętności niezbędnych do wykonywania zawodu pracownika ochrony. Należy również zapewnić obiektywny sposób oceny osób egzaminowanych i profesjonalny skład komisji.”;

 

32) art. 36 otrzymuje brzmienie:

   „Art. 36.1.Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia w granicach chronionych obszarów, obiektów i urządzeń ma prawo do:

1)     ustalania uprawnień do wejścia i przebywania na terenie chronionych obszarów, obiektów i urządzeń,

2)      legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, w przypadkach:

a)     ustalania uprawnień do wejścia i przebywania na terenie chronionych obszarów, obiektów i urządzeń,

b)     gdy osoba usiłowała lub popełniła przestępstwo lub wykroczenie przeciwko dobrom powierzonym ochronie lub inny czyn wyrządzający w nich szkodę,

c)     gdy osoba jest świadkiem czynu, o którym mowa w lit.b,

3)     wezwania osób do opuszczenia obszaru lub obiektu w przypadku stwierdzenia braku uprawnień do przebywania na terenie chronionych obszarów, obiektów i urządzeń albo stwierdzenia zakłócania porządku,

4)     dokonywania w obiektach podlegających obowiązkowej ochronie oraz w zakładach pracy, jeżeli wynika to z regulaminu pracy, kontroli osobistej, a także przeglądania bagaży, ładunku w środkach transportu, w celu sprawdzenia, czy mienie chronione nie jest bezprawnie wynoszone lub wywożone oraz czy nie są wnoszone lub wwożone przedmioty niebezpieczne,

5)     ujęcia osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla chronionego mienia, w celu niezwłocznego oddania tych osób Policji,

6)     stosowania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 38 ust. 2, w przypadku zagrożenia dóbr powierzonych ochronie lub w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na pracownika ochrony,

7)     użycia broni palnej bojowej w następujących przypadkach:

a)  w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie pracownika ochrony albo innej osoby,

b) przeciwko osobie, która nie zastosowała się do wezwania natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu pracownika ochrony albo innej osoby,

c)  przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną pracownikowi ochrony,

d) w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na ochraniane osoby, materiały zawierające informacje niejawne, wartości pieniężne oraz inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne.

  2. Użycie broni palnej bojowej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciwko której użyto broni i nie może zmierzać do pozbawienia jej życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

  3. Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny być wykonane w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, w stosunku do której zostały podjęte.

  4.Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, a także sposób dokumentowania tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności podejmowanych przez pracownika ochrony czynności, a także potrzebę poszanowania dóbr osobistych oraz wolności i praw osób wobec których podejmowane są te czynności.”;

 

33) art. 37 otrzymuje brzmienie:

 „Art. 37. Do pracownika ochrony posiadającego licencję pracownika ochrony fizycznej, wykonującego zadania ochrony osób lub mienia poza granicami chronionych obszarów, obiektów i urządzeń stosuje się przepisy art. 36 ust. 1 pkt 5-7.”;

 

34) w art. 38:

   a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

 „1. Pracownik ochrony może stosować środki przymusu bezpośredniego w przypadkach określonych w art. 36 ust. 1 pkt 6 i art. 37 wyłącznie wobec osób uniemożliwiających wykonanie przez niego zadań określonych w ustawie.”,

   b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

   „5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposoby użycia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności czynności pracownika ochrony przed użyciem środków przymusu bezpośredniego i po ich użyciu, zwłaszcza w razie śmierci lub pogorszenia stanu zdrowia osoby, wobec której zastosowano środek przymusu bezpośredniego i sposób dokumentowania użycia tych środków.”,

c) uchyla się ust. 6;

 

35) art. 39 - 41 otrzymują brzmienie:

„Art. 39. 1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób postępowania pracowników ochrony przy użyciu broni palnej bojowej, uwzględniając czynności pracowników ochrony przed użyciem broni palnej bojowej i po jej użyciu, w szczególności w razie śmierci lub zranienia osoby, wobec której użyto broni, tryb zawiadamiania przełożonych o użyciu broni i sposób dokumentowania użycia broni.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunki przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji, uwzględniając rodzaje broni palnej bojowej i środków przymusu bezpośredniego składające się na wyposażenie, wzory dokumentów związanych z przechowywaniem broni oraz konieczność uniemożliwienia dostępu do broni i amunicji osobom nieuprawnionym.

 

Art. 40. 1. Kierownik jednostki lub przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia wyposaża pracownika ochrony fizycznej, stosownie do realizowanych przez niego zadań, w środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 - 6 oraz w broń palną bojową.

2. Pracownik ochrony nosi, z zastrzeżeniem art. 41, przydzieloną broń palną bojową tylko będąc w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do pracowników ochrony wykonujących zadania ochrony osób.

 

Art. 41. Pracownik ochrony nie może nosić przy sobie broni palnej bojowej, jeżeli wykonuje zadania pracownika służby porządkowej w rozumieniu ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1298, Nr 123, poz. 1353, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, z 2003 r. Nr 124, poz.1152 oraz z 2004 r. Nr 187, poz. 1922).”;

 

36) tytuł rozdziału 7 otrzymuje brzmienie:

„Rozdział 7

Nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi oraz stanem ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie”;

 

37) art. 43 otrzymuje brzmienie:

„Art. 43. 1. Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych oraz stanem ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie, z zastrzeżeniem art. 44, w zakresie:

1) zasad i sposobów realizacji zadań ochrony osób i mienia,

2) posiadania przez pracowników ochrony niezbędnych kwalifikacji i uprawnień,

3) sposobu zabezpieczenia i ewidencjonowania broni i amunicji,

4) sposobów użycia przez pracowników tych formacji środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej bojowej.

2. Nadzór, o którym mowa w ust. 1, polega na:

1)     wstępie na teren chronionych obszarów, obiektów i urządzeń oraz żądaniu wyjaśnień i udostępniania bądź wglądu w dokumentację opisującą organizację i przebieg ochrony,

2)     wstępie na teren siedziby przedsiębiorcy wykonującego działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia, w takich dniach i godzinach, w jakich jest wykonywana lub powinna być wykonywana działalność, oraz żądaniu wyjaśnień i udostępniania bądź wglądu w dokumentację związaną z realizacją usług wykonywanych przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną,

3)     kontroli organizacji i sposobu działania oraz współpracy z innymi formacjami i służbami,

4)     kontroli wyposażenia w środki przymusu bezpośredniego, broń palną bojową, amunicję oraz sposobu ich zabezpieczenia i ewidencjonowania,

5)     kontroli realizacji planu ochrony obszaru, obiektu lub urządzenia podlegającego obowiązkowej ochronie albo innego obszaru, obiektu lub urządzenia chronionego przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne,

6)     wydawaniu pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowaniu działalności specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej do przepisów prawa.

3. W przypadku stwierdzenia podczas kontroli uchybień i nieprawidłowości, do ich usunięcia, w terminie określonym w zaleceniu, jest obowiązany:

1)     kierownik jednostki, w skład której wchodzą obszary, obiekty i urządzenia podlegające obowiązkowej ochronie,

2)     przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, posiadający pozwolenie na broń na okaziciela.”;

 

38) w art. 44 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb ochrony terenów jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych, chronionych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne, uwzględniając w szczególności osoby uprawnione do zaangażowania przedsiębiorcy do ochrony, zakres umowy na wykonywanie usług ochrony i sposób jej realizacji, obowiązki wykonującego i zlecającego usługi oraz potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa terenów tych jednostek.”;

 

39) w art. 46 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:

1)     wzór i szczegółowy tryb wydawania upoważnień do kontroli oraz wykonywania czynności, o których mowa w art. 43 ust. 2, uwzględniając w szczególności osoby uprawnione do składania wniosków o wydanie upoważnienia i osoby uprawnione do wykonywania kontroli, okres na jaki wydawane jest upoważnienie i sposób ewidencji wydanych upoważnień,

2)     czynności składające się na kontrolę oraz sposób przeprowadzania i dokumentowania kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawnego przebiegu kontroli.”;

 

40) art. 47 otrzymuje brzmienie:

„Art. 47. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki, zakres i tryb współpracy specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych z Policją, Strażą Graniczną, jednostkami ochrony przeciwpożarowej, obrony cywilnej i strażami gminnymi (miejskimi), uwzględniając osoby i organy uprawnione do podejmowania współpracy oraz potrzebę zapewnienia sprawnego przebiegu tej współpracy.”;

 

41) art. 49 i 50 otrzymują brzmienie:

„Art. 49. Kto wykonuje działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia bez wymaganej koncesji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 50. Pracownik ochrony, który przy wykonywaniu zadań przekroczył uprawnienia lub nie dopełnił obowiązku, naruszając w ten sposób dobro osobiste człowieka, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.”;

 

42) po art. 50 dodaje się art. 50a w brzmieniu:

„Art. 50a. 1. Kto wykonując działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia na podstawie koncesji, zatrudnia do wykonywania bezpośredniej ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego osoby nie posiadające wymaganej licencji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

2. Tej samej karze podlega, kto nie posiadając licencji wykonuje czynności wymagające takiej licencji. ”.

 

Art. 2.1. Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2. Osoby, które na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskały licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, zachowują prawo do wykonywania czynności zastrzeżonych w niniejszej ustawie dla pracownika ochrony fizycznej posiadającego licencję drugiego stopnia, a prawo do wykonywania czynności zastrzeżonych dla pracownika ochrony fizycznej posiadającego licencję pierwszego stopnia - do upływu ważności badań lekarskich uprawniających do posiadania licencji.

3. Osobom, które na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskały licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia i spełniają wymagania, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, wydaje się, na ich wniosek, licencje pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

4. Za wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia w trybie, o którym mowa w ust. 3, nie pobiera się opłaty.

 

Art. 3.Akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych ustawą, zachowują moc do czasu ich zastąpienia przez akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy.

 

Art. 4.Ogłoszenie tekstu jednolitego ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia nastąpi w terminie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy.

 

Art. 5.Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

 

1)Zmiany niniejszej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 29, poz. 357, z 2001 r. Nr 4, poz. 23, Nr 27, poz. 298 i Nr 123, poz. 1353, z 2002 r. Nr 71, poz. 656 i Nr 74, poz. 676 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 173, poz. 1808).

 

Uzasadnienie

 

Przedmiotowa nowelizacja stanowi wynik konfrontacji pierwszej, na gruncie prawa polskiego, ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia z doświadczeniami ponad sześcioletniego praktycznego jej stosowania.

Niektóre regulacje zawarte w niej okazały się nie dość precyzyjne, a w innych przypadkach praktyka wskazała na konieczność ich zmiany.

ˇ       W związku z treścią art. 36 ust. 1 i art. 37 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia dotyczących uprawnień pracowników ochrony do stosowania środków przymusu bezpośredniego, broni palnej bojoweji wykonywania innych czynności związanych z ochroną, których zakres został zróżnicowany w zależności od granic terenu, na którym czynności te są wykonywane – zachodzi konieczność zdefiniowania pojęcia „granic chronionych obszarów i obiektów”. Doprecyzowano także definicje pojęć „kierownik jednostki”, „transport podlegający obowiązkowej ochronie”, „ochrona mienia” i „pracownik ochrony”.

ˇ       Zmiana w art. 3 ust. 1 lit. c polega na rozszerzeniu pojęcia konwoju o materiały zawierające informacje niejawne.

ˇ       Dodanie nowego ust. 7 w art. 5 ma na celu usunięcie problemów Policji w realizacji jej obowiązków ustawowych. Obecnie ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. nie daje komendantowi wojewódzkiemu Policji prawa do sprawdzenia, czy przedłożony do uzgodnienia plan ochrony, o którym mowa w art. 7 ustawy, faktycznie dotyczy jednostek objętych ochroną obowiązkową, tj. wpisanych do ewidencji. Brak jest bowiem wymogu dołączenia do tego planu kopii lub odpisu decyzji administracyjnej o wpisie do ewidencji. Należy ponadto dodać, że w art. 48, ustawodawca penalizuje brak działań, określonych w art. 5 ust. 1. Ściganie tego przestępstwa bez dostępu do informacji o tym, jakie obiekty, obszary lub urządzenia podlegają obowiązkowi ochrony, napotkałoby trudności.

ˇ       Nowelizacja art. 6 ustawy ma na celu usprawnienie procesu zatwierdzania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji regulaminów ogólnych warunków wykonywania ochrony obszarów, obiektów i urządzeń dla jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji oraz zainteresowanych ministrów lub kierowników urzędów centralnych.

ˇ       Zmiany wprowadzone do przepisu art. 7 mają na celu zapobiegać samowolnym zmianom w organizacji ochrony, a także umożliwić Policji wpływanie na wcześniej uzgodniony plan, w przypadku wystąpienia zagrożeń nie przewidywanych w planie lub gdy przyjęte przedsięwzięcia okazały się nieskuteczne.

ˇ       Usunięto ust. 2 w art. 8. Koncesje na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia uzyskać może przedsiębiorca a nie wewnętrzne służby ochrony. W takim przypadku do przedsiębiorcy stosuje się przepisy ustawy. 

ˇ       Usunięto ust. 2 w art. 11.Wskazanie organu II instancji rozpatrującego odwołania od decyzji w sprawie wydania lub cofnięcia zezwolenia  na utworzenie lub działanie wewnętrznej służby ochrony jest zbędne ze względu na uregulowanie powyższej kwestii w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

ˇ       Przepis art. 15 ust. 2 wynika z potrzeby wyraźnego wyłączenia z zakresu koncesjonowania usług powszechnych. Reglamentacja tej działalności nie ma uzasadnienia merytorycznego. Zmiana ust. 2 jest konieczna przede wszystkim ze względu na potrzebę stworzenia podstaw do zwolnienia z reglamentacji już wcześniej zwolnionych z koncesjonowania usług związanych z przechowaniem np. prowadzenie parkingów i szatni. Uregulowanie to istniało w przepisach wydanych do nie obowiązującej już ustawy z 1988 r. o działalności gospodarczej.

ˇ       Proponowane brzmienie art. 17 eliminuje zasadę, że w przypadku przedsiębiorcy, który jest osobą fizyczną, działalność nie może być prowadzona przez pełnomocnika przedsiębiorcy. Ta regulacja stwarzała podstawę do zarzutu niezgodności z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP.

Uzupełniono ustawę o przepis określający, co powinien zawierać wniosek o udzielenie koncesji, określono wymagane dokumenty przy składaniu wniosku oraz proponuje się delegację do wydania rozporządzenia określającego wzór wniosku. Standardowy wniosek wyeliminuje długotrwałą procedurę uzupełniania informacji niezbędnych do sprawnego prowadzenia postępowania o udzielenie koncesji.

ˇ       Zmiany w brzmieniu art. 19 i art. 20 mają na celu doprecyzowanie już obecnie istniejących obowiązków przedsiębiorcy.

ˇ       Zmiana przepisu art. 23 przyznająca ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych możliwość upoważnienia, oprócz Komendanta Głównego Policji, także komendantów wojewódzkich Policji do przeprowadzenia kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, ma na celu – z jednej strony uproszczenie dotychczasowej procedury, związanej z upoważnieniami, a z drugiej strony – odciążenie Komendanta Głównego Policji od formalistycznych czynności. Należy mieć na uwadze, że kontrole wykonywane są głównie przez funkcjonariuszy komend wojewódzkich Policji oraz organ koncesyjny.

ˇ       Zmiana w art. 25 polegająca na dodaniu ust. 4  uzupełnia dotychczasowe regulacje. Przepis ten określa warunki, jakie powinien spełniać pracownik ochrony wykonujący zadania ochrony w zakresie nie wymagającym licencji.

Ze względu na specyfikę działalności w zakresie ochrony np. osób i mienia, pracownik ochrony – niezależnie od rodzaju wykonywanych czynności - powinien być osobą przede wszystkim nie karaną za przestępstwa popełnione z winy umyślnej i umyślne przestępstwa skarbowe, mającą pełną zdolność do czynności prawnych.

ˇ       Przepisem art. 26 ust. 1 pkt 7 rozszerza się obowiązek posiadania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia na pracowników ochrony wykonujących zadania w obiektach użyteczności publicznej, tam gdzie mają oni bezpośredni kontakt ze sferą działania dot. dóbr chronionych człowieka. Wyższy poziom wymagań profesjonalnych usunie, choćby częściowo przypadki naruszania dóbr chronionych. W ust. 3 proponuje się zmiany korygujące właściwość organów Policji i wariant postępowania w przypadku dotyczącym obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

ˇ       Nowe brzmienie art. 26 ust. 3 pkt 3 oraz art. 27 ust.3 pkt 2 wiąże się z wprowadzeniem obowiązku złożenia egzaminu na licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia przed komisją egzaminacyjną przez wszystkie uprawnione osoby, z wyłączeniem osób, które legitymują się tytułem zawodowym ochrony fizycznej osób i mienia lub dyplomem albo świadectwem szkoły wyższej w zakresie ochrony fizycznej osób i mienia. Proponowane rozwiązanie ma na celu jednakowe traktowanie wszystkich ubiegających się o licencje pracownika ochrony fizycznej. Znosi się również obowiązek ukończenia kursu, pozostawiając sposób przygotowania się do egzaminu wyborowi osoby ubiegającej się o licencję. W związku z wejściem do Unii Europejskiej wskazuje się również na nową kategorię osób mogących otrzymać licencje, a mianowicie takie osoby, które w trybie odrębnych przepisów uzyskały decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony. Chodzi tu o ustawę z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych.

ˇ       Proponowane nowe brzmienie art. 27 ust. 1. wyłącza wykonywanie przez posiadaczy licencji drugiego stopnia ochrony fizycznej czynności, do których uprawniony jest posiadacz licencji pierwszego stopnia. Rozdzielenie tych uprawnień uzasadnia fakt, że posiadacz licencji drugiego stopnia uprawniony jest głównie do kierowania lub planowania (dyrektor, kierownik lub właściciel firmy) i w tym przypadku nie musi spełniać warunków fizycznych, wymaganych dla osób ubiegających się o uzyskanie licencji pierwszego stopnia.
Powyższa zmiana pozwoli na wyeliminowanie trudności z jakimi borykają się osoby ubiegające się o licencje drugiego stopnia związane z bardzo specyficznymi testami np. w zakresie sztuki samoobrony.

Jednocześnie zauważyć należy, iż nie wyklucza się możliwości uzyskania przez te osoby licencji pierwszego stopnia.

W proponowanym brzmieniu art. 28 i art. 29 nowelizowanej ustawy rozwija się specjalności zawodowe dające tytuł do ubiegania się o licencję pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego i drugiego stopnia. W związku z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej wskazuje się również nową kategorię osób mogących otrzymać licencje, a mianowicie takie osoby, które w trybie odrębnych przepisów uzyskały decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony. Podobnie jak w przypadku licencji pracownika ochrony fizycznej chodzi tu o ustawę z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych.

ˇ       Art. 30 uzupełniono poprzez określenie organu właściwego do wydania licencji osobie nie mającej miejsca zamieszkania na terytorium RP; wprowadzono także obowiązek poddania się badaniom i przedstawiania orzeczeń organom wydającym licencje.

ˇ       Propozycja nowego brzmienia art. 33 oznaczałaby likwidację istotniej dolegliwości dla osoby, która posiada licencję, a z jakichś powodów nie może lub nie chce tej działalności wykonywać. Pozostaje to w zgodności z zasadą ochrony praw nabytych. Nowy art. 33 ustala obowiązek opłaty za egzamin i zawiera delegację w zakresie jej ustalenia. Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia nie stanowi bowiem o odpłatności za egzamin na licencję pracownika ochrony. Tymczasem egzamin taki jest, zwłaszcza w części praktycznej, najbardziej kosztownym elementem postępowania administracyjnego w sprawie wydania licencji pracownika ochrony.

Zasadnym jest zatem wprowadzenie, poprzez nadanie nowego brzmienia art. 33, podstawy prawnej dla odrębnej opłaty pokrywającej koszty egzaminu.

Wprowadza się również przepis ustanawiający prawo członków komisji egzaminacyjnej do wynagrodzenia za udział w pracach komisji.

ˇ       Projekt nakłada na Komendanta Głównego Policji obowiązek prowadzenia rejestru zawierającego dane osobowe oraz informacje o decyzjach i postanowieniach wydanych w postępowaniu w sprawie licencji pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego. Ponadto Komendant upowszechniał będzie wykaz osób posiadających ww. licencje. Powyższe pozwoli na sprawdzanie przez zainteresowane osoby, czy pracownik ochrony jest pracownikiem licencjonowanym, co ma szczególne znaczenie w kontekście treści art. 50a.

ˇ       Odnośnie do art. 34. należy wyjaśnić, że w toku prac nad rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia23 marca 1999 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji i posiadających licencje pracownika ochrony fizycznej (Dz. U. Nr 30, poz. 299) uznano, iż delegacja do wydania w/w aktu prawnego została zakreślona zbyt wąsko. W szczególności zabrakło w niej umocowania do uregulowania kwestii odwołań od orzeczeń lekarskich. Niniejsza nowelizacja eliminuje w/w braki. Ponadto w art. 34 wprowadzono nowy ust. 3, mający na uwadze eliminację powtarzania badań wymaganych niniejszą ustawą oraz wynikających z Kodeksu Pracy. Badania związane z posiadaniem licencji traktuje się jako orzeczenia, o których mowa w art. 229 Kodeksu Pracy.

ˇ       W związku z potrzebą zagwarantowania sposobów do realizacji zadań ochrony osób i mienia w granicach chronionych obszarów i obiektów rozszerza się katalog uprawnień pracowników ochrony, określony w art. 36 ustawy, o uprawnienie do dokonywania kontroli osobistej oraz przeglądania bagaży i ładunku w środkach transportu w celu sprawdzenia czy mienie chronione nie jest bezprawnie wynoszone lub wywożone oraz czy nie są wnoszone lub wwożone materiały niebezpieczne.

Ponadto w art. 36 proponuje się uchylenie ust. 3, który stanowi zakaz użycia broni palnej w stosunku do kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, osób w podeszłym wieku oraz o widocznej niepełnosprawności, działającego nawet w sytuacji, gdy osoby te będą usiłowały pozbawić życia pracownika ochrony albo inną osobę. Konstruowanie takiego ograniczenia nie wydaje się celowe w kontekście brzmienia art. 36 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy, wskazujących szczególne przypadki, w których pracownicy ochrony mogą użyć broni palnej i określających zasady ochrony życia i zdrowia tych osób. Analogiczne uzasadnienie dotyczy skreślenia ust. 4 w art. 38, w kontekście treści ust. 3 tego artykułu.

ˇ       Poprzez zmianę dotychczasowego art. 37 przyznaje się pracownikowi ochrony prawo do stosowania ograniczonego katalogu środków przymusu bezpośredniego, także poza granicami chronionych obszarów i obiektów.

ˇ       W art. 36 i 39 ust. 1 wprowadzono określenie broń palna bojowa w miejsce broni palnej, dostosowując tym samym nazewnictwo do używanego w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.).

ˇ       W art. 38 ust. 2 uściślono delegację ustawową uwzględniając działania pracownika po użyciu broni lub środków przymusu bezpośredniego.Dla doprecyzowania pojęć zmieniono również delegacje w art. 39.

ˇ       Proponowane nowe brzmienie art. 40 wprowadza zasadę wyposażania pracowników ochrony w broń i środki przymusu bezpośredniego przez przedsiębiorcę. Wyeliminuje to obecną nieuregulowaną praktykę różnych form własności i dysponowania tymi środkami poza czasem wykonywania zadań przez pracownika ochrony. Usunie to, przynajmniej w dużej części, zagrożenia mogące mieć miejsce w obecnym stanie prawnym (m.in. wypadki w domu, zagrożenie dla członków rodziny).

ˇ        Nowy art. 43 precyzyjniej od dotychczas obowiązującego określa zasady nadzoru Komendanta Głównego Policji nad działalnością specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i stanem ochrony obszarów obligatoryjnie chronionych.

ˇ       W art. 41 wprowadzono zakaz noszenia broni palnej przy wykonywaniu ochrony imprez masowych.

ˇ       Przepis art. 47 jest uściśleniem upoważnienia ustawowego do tej pory istniejącego w ustawie, a dotyczącego współpracy formacji ochronnych z instytucjami państwowymi.

ˇ       Po art. 50 dodaje się art. 50a wprowadzający sankcję karną za zatrudnianie osób bez wymaganej licencji do wykonywania zadań ochrony osób i mienia takiej licencji wymagających oraz wobec osób, które nie posiadając licencji wykonują takie czynności. Powyższe jest związane z obowiązkami ustawowymi i ma na celu zdyscyplinowanie przedsiębiorców i pracowników ochrony do przestrzegania przepisów ustawy o ochronie osób i mienia w zakresie dotyczącym kwalifikacji pracowników ochrony do wykonywania zadań określonych w tej ustawie. Ma to  związek z poziomem ochrony przed naruszeniem dóbr osobistych w trakcie czynności ochrony.

ˇ       W art. 2 proponuje się, aby osoby, które na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskały licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, zachowały prawo do wykonywania czynności zastrzeżonych w niniejszej ustawie dla pracownika ochrony fizycznej posiadającego licencję drugiego stopnia, a pierwszego stopnia – do upływu ważności badań lekarskich uprawniających do posiadania licencji. Osobom, które na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskały licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia i spełniają wymagania ustawowe wydawana byłyby nieodpłatnie, na ich wniosek, licencje pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

ˇ       Proponuje się, aby akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych projektowaną ustawą, zachowały moc do czasu ich zastąpienia przez akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych, w brzmieniu nadanym tą ustawą, nie dłużej jednak niż 1 rok.

 

 

Ocena skutków regulacji (OSR):

 

1.     Podmioty, na które oddziałuje projektowane rozporządzenie:

              Projekt ma wpływ na:

1)osoby, które są pracownikami ochrony lub chcą uzyskać kwalifikacje do wykonywania ww. zawodu,

2)przedsiębiorców tworzących wewnętrzne służby ochrony i zarządzających obszarami, obiektami i urządzeniami podlegającymi obowiązkowej ochronie,

3)przedsiębiorców, którzy uzyskali lub ubiegają się o uzyskanie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej o ochronie osób i mienia,

4)organy administracji rządowej: koncesyjne oraz biorące udział w procesie wydawania licencji pracownika ochrony i uzyskiwania kwalifikacji koniecznych do uzyskania tych licencji.

 

2.     Konsultacje społeczne:

Projekt  był konsultowany m. in. z: Polską Izbą Gospodarczą Fizycznej i Technicznej Ochrony Mienia, Dolnośląskim Związkiem Pracodawców Firm i Agencji Ochrony Osób, Mienia i Usług Detektywistycznych, Ogólnopolskim Pracowniczym Związkiem Zawodowym Konfederacji Pracy, Polskim Stowarzyszeniem Ochrony Osób, Mienia i Usług Detektywistycznych, Krajowym Związkiem Pracodawców Agencji Ochrony Osób, Mienia i Usług Detektywistycznych, Ogólnopolskim Stowarzyszeniem Producentów, Projektantów i Instalatorów Systemów Alarmowych „Polalarm”, Polską Izbą Ochrony Osób i Mienia, Polskim Związkiem Pracodawców „Ochrona”, Ośrodkiem Kształcenia Policealnego O’CHIKARA, Federacją Konsumentów, Polską Izbą Systemów Alarmowych.

 

3.     Wpływ projektowanej regulacji na sektor finansów publicznych (budżet państwa i budżety jednostek samorządu terytorialnego):

Rozwiązania zawarte w projektowanym akcie prawnym nie spowodują ujemnych skutków finansowych dla budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

W związku wejściem w życie znowelizowanej ustawy o ochronie osób i mienia wpływy do budżetu państwa należałoby natomiast szacować na kwotę 4,8 mln. zł.

Projekt ustawy, w odróżnieniu do obowiązującego aktu prawnego, wprowadza dwa tytuły do wnoszenia przez osoby ubiegające się o uzyskanie kwalifikacji do wykonywania zadań ochrony osób i mienia opłat do budżetu państwa. Są to opłaty związane z licencjami pracownika ochrony, tzn opłata za wydanie licencji i opłata za egzamin.

Można przyjąć, że rocznie ok.12 000 osób otrzymuje licencję pracownika ochrony (dane z 2003 r.), a zatem wpływ do budżetu państwa z tego tytułu będzie wynosił ok. 1,8 mln. zł. Do egzaminu na licencję pracownika ochrony fizycznej przystępuje rocznie ok. 20 000 osób (w tym osoby zdające egzaminy poprawkowe). Koszt przeprowadzenia egzaminu można oszacować na kwotę 150 zł od osoby. Zatem wpływy do budżetu państwa z tytułu opłat za przystąpienie do egzaminu można oszacować na kwotę 3 mln. zł.

 

4.     Wpływ projektowanej regulacji na rynek pracy, konkurencyjność wewnętrzną i zewnętrzną gospodarki oraz sytuację i rozwój regionów:

Charakteryzując i oceniając przewidywane skutki związane z wejściem w życie ustawy należy stwierdzić, że nie spowoduje ona zasadniczych zmian na rynku pracy. Przewidywania takie wynikają z tego, iż mimo rozszerzenia, na zasadzie art. 26 ust. 1 pkt 7, zakresu usług ochrony, których wykonywanie przez pracowników wiązać się będzie z posiadaniem przez nich kwalifikacji wynikających z licencji, to przy istnieniu obecnie około 110 tys. pracowników posiadających już licencje (a proces szkolenia pracowników jest kontynuowany), pracodawcy mogą kierować pracowników z licencjami do wykonywania zadań w miejscach użyteczności publicznej ze stanowisk pracy, przy których nie wymagane są licencje. Uzasadnieniem rozszerzenia wymagań jest potrzeba zwiększenia bezpieczeństwa obywateli i nienaruszalności ich dóbr chronionych.

Projekt nie  wpłynie na  konkurencyjność wewnętrzną i zewnętrzną gospodarki oraz na sytuację i rozwój regionalny.

 

Projekt ustawy zapewnia wewnętrzną spójność systemu prawa.

 

Metryczka

Data publikacji 05.11.2004
Data modyfikacji 07.11.2006
Podmiot udostępniający informację:
Osoba wytwarzająca/odpowiadająca za informację:
Osoba udostępniająca informację:
Sebastian Górkiewicz
do góry